اما خوبیش اینکه من از مرگ هراسی ندارم.سالها پیش یه روزگاری از مرگ  خیلی میترسیدم.یه دوست داشتم که همیشه میگفت هیچ ترسی از مرگ نداره.من همیشه بهش قبطه میخوردم.تا اینکه یه  شب نمیدونم چی شد.اون شب یه احساس خیلی متفاوتی داشتم .حس میکردم شب اخر زندگیمه.و اون شب رو به صبح نمیرسونم.تا صبح خوابم نمیبرد.میترسیدم.نزدیکی های صبح بالاخره خوابم برد.اون روز مدرسه هم نتونستم برم.عصر که بیدار شدم.دیگه از مرگ هراسی نداشتم.اون شب در واقع شب مرگ ترس و واهمه من از مرگ بود.نه شب مرگ خودم.من نمردم اما ترسم مرد و برای همیشه از بین رفت.از اون روز به بعد دیگه هراسی از مردن ندارم.احساس میکنم خیلی ازادم.هیچ دلبستگی به چیزی ندارم.البته به جز پدر و مادرم و اون.فقط دلم برای اونها تنگ میشه. و مخصوصا مادر و پدرم که من تنها فرزندشون هستم اگه من زودتر برم اونها .......فقط نگران اونها هستم.

یه شب همین ۳ یا ۴ ماه پیش  باز یه خواب عجیب دیگه دیدم دارم.چند نفر نیاز به یه چیزی داشتن من هم بهشون کمک کردم.بعد یکیشون برای تشکر دنبال من اومد من هم یه کیسه ای رو که خیلی بزرگ بود.نشونش دادم.توی کیسه خیلی چیز ها بود یه کیسه بزرگ و شفافی بود.در حال نشون دادن کیسه یکباره ۲ تا بال سفید از پشتم دراومد.من کیسه روبرداشتم و از اون شخص خداحافظی کردم.بعد با خودم گفتم بذار ببینم با این بالها میتونم پرواز کنم و برم خونمون.اخه بالهام کوچولو بودن.میترسیدم تحمل منو نداشته باشن.با یک پرش از زمین بلند شدم و رفتم بالا داشتم بالاتر میرفتم که یک باره مادرم رو دیدم داشت گریه میکرد .من داشتم با چند نفر میرفتم .اما اون انگار راضی نبود.و میگفت اخه چقدر بهت گفتم که......یادم نمیاد چی میگفت فقط همین که چقدر بهت میگم.......

خلاصه اینقدر گریه کرد که اون چند نفر دیگه منو با خودشون نبردن.......من هم دلم واسش سوخت برگشتم.و از خواب بیدار شدم.......

فکر کنم داشتم میمردم اما ........ولی چه احساس خوبی بود...چقدر خوشحال بودم......و از اینکه داشتم پرواز میکردم به خودم میبالیدم.......